चलबिचल

मी फक्त चालतोय. 


चालतोय. 

हे झाड नवीन आहे. 

फोटो काढावा का बघत राहावं तसंच?

एडिट किती करू टाकू कुठे कॅप्शन काय 

फांदी हलली फोकस हलला पुन्हा प्रयत्न करावा का तोही फसला किती वेळा 

असू देत.

मी फक्त चालतोय. 


चालतोय. 

आज रविवार आहे. 

उद्या अभ्यास आहे परवा लेक्चर्स आहेत

तयारी अपूर्ण आहे प्रकल्प अर्धवट आहे

सत्र पुढे मार्क हवेत परीक्षा जवळ एकच संधी पुन्हा मिळेल पण उशीर होईल

वेळ आहे. 

मी फक्त चालतोय. 


चालतोय. 

सकाळचे नऊ वाजलेत. 

पुण्यात पहाट झाली घरची मंडळी उठली

सोबत्यांच्या दिवस सुरु ग्रुप उघडला चर्चा सुरु झाली

एक फोटो दोन काळिजं तीन टाळ्या पाच विस्फारले डोळे आठ स्वर दहा भावना

शून्य लक्ष. 

मी फक्त चालतोय. 


चालतोय. 

वर्तमान चालू आहे. 

भविष्यातील क्षण येतो भूतामध्ये विरून जातो

काळ पुढे सरकत राहतो चक्र कायम फिरत राहतं

कालचक्र मूलकण विश्वरचना वित्तशास्त्र साहित्य कला तात्त्विक विवंचना

गोठले आहेत. 

मी फक्त चालतोय. 


चालतोय. 

काही महिनेच उरले. 

वास्तव्य तिकडे हलेल इथले संपेल

काम त्यानंतर बदलेल दिनक्रम त्यानंतर बदलेल

दिशा बदलेल जबाबदारी वाढेल वेळ कमी कमी हाती उरेल संपून जाईल

सवड आहे. 

मी फक्त चालतोय. 


चालतोय. 

स्वच्छ हवेचा सुगंध

पावलांना मातीचा स्पर्श चेहऱ्यावर दवाचे थेंब 

हिरव्या जगातली वळणांची वाट थोड्या अंतरावर कट्ट्यांची साथ

घोट घेतला विश्रांती घेतली उत्साह आला उभा राहिलो पावले लगबगीने पुढे निघाली

एवढेच पुरे. 

मी फक्त चालतोय. 

Comments

  1. मुक्‍ताJanuary 15, 2023 at 7:59 AM

    💚

    ReplyDelete
  2. विद्या बामJanuary 15, 2023 at 10:46 PM

    सिंगापूर सोडायची वेळ जवळ येत चालली म्हणून हे विचार येत आहेत का मनात? " अजून चालतोची वाट " अशी एक कविता आहे. पण आता तर पुढची चांगली वाट सापडणार आहे,यापेक्षा सुंदर अनुभव येणार आहेत कारण " चरति चरतो भग: " असे संस्कृत वाक्य आहे म्हणजे चालणाऱ्याचे भाग्य उजळते.असो. कविता छान जमली आहे.

    ReplyDelete
  3. विद्या कुळकर्णीJanuary 17, 2023 at 10:07 PM

    👌👌

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

माय

“हो, आहे ना माझा एक ब्लॉग. मी लिहितो माझ्या प्रवासांबद्दल, अनुभवांबद्दल, डोकं फिरवणाऱ्या आधिभौतिकातल्या प्रश्नांबद्दल…” “ओह!!!” “त्यावरच्या नव्वद टक्के गोष्टी मराठीत आहेत,” “ओह….” अर्थातच, वरच्या दोन्ही ‘ओह’ मध्ये फरक असतो. उत्कंठेच्या फुग्याला टाचणी लावायच्या आधीचा आणि नंतरचा असे ते दोन उद्गार असतात. हा संवाद अगदी अशाच प्रकारे मी पुण्यातच एका नव्या नोकरीला लागल्यापासून चारपाच वेळा तरी घडला असेल. गेल्या काही वर्षांत मी माझी हे सांगण्याची शैली पुष्कळ सुधारली होती; नुसतंच “माझा ब्लॉग आहे. वाचा हं!” असं म्हणायच्या ऐवजी त्यांना आधीपासून रस असलेल्या एखाद्या विषयावर जरा चर्चा करून मग “यावरच मीही काहीतरी लिहिलंय,” असं म्हणून त्यांना उद्युक्त करण्याची कला मला आता जमली आहे. सुदैवाने या नव्या नोकरीच्या ठिकाणी आधिभौतिकात रस असलेले खूप जण निघाले म्हणून त्यांना वाचकांच्या गर्दीत आणणं सोपं झालं, पण काही क्षणांपुरतं. बहुतांश गोष्टी मराठीत आहेत हे ऐकल्यावर त्यांचा उत्साह ओहोटीसारखा ओसरताना मी पाहू शकत होतो.  अर्थात यात त्यांची काही चूक नव्हती कारण मराठी त्यांच्यापैकी काहींची मातृभाषा नव्...
Read more

अदृश्य सोबती

तो बुटका माणूस वयाला न शोभणाऱ्या उत्साहाने खोलीत सगळीकडे फिरत तिच्यातल्या गोष्टींच्या जागा बदलत होता आणि त्याच्या सगळ्या हालचाली शांतपणे बघत मी आरामात कोचावर पसरलो होतो. फक्त एक विकेंड आणि तोही फक्त ‘हवेचा बदल’ या शुद्ध हेतूने लंडनच्या बाहेर पडताना एवढ्या अठरापगड गोष्टी घ्यायची काही गरज होती का असं मी न राहवून विचारलंच. त्यावर त्याने नेहमीप्रमाणे माझ्याकडे सहज दुर्लक्ष केलं आणि खोलीत उत्साहाने बागडणं चालूच ठेवलं. माझ्या अस्तित्त्वाची त्याने दखल न घेणं किंचित टोचतं खरं, पण माझा प्रश्न नेहमी एवढा उघडउघड पडेल असा असतो की कोणीतरी तो हमखास विचारतंच आणि मग मलाही आपोआप माझं उत्तर मिळून जातं, त्यामुळे मी हे सगळं फार मनाला लावून घेत नाही. पण एवढ्या धाडसी घटना एकत्र अनुभवल्यानंतरही या माणसाने आमच्याबरोबर लंडनबाहेर यायला तो कुणाला विचारतोय तेही मला आधी सांगू नये म्हणजे जरा फारच झालं. स्वतःला जगातला सर्वोत्कृष्ट गुप्तहेर म्हणवणाऱ्याला या हर्क्युल पॉइरोला माझ्या चेहऱ्यावर ठळक लिहिलेली नाराजी दिसू नये? त्याने फोन उचलला तसं मात्र मी त्याच्या संभाषणाकडे लक्ष देऊ लागलो आणि त्याने अनपेक्षित...
Read more

Dubai Diaries Special Edition: कमलपुष्प

नाही पंक, नाही पाणी, तरी उमलले कमळ असे  तीन दिशा, नऊ पाकळ्या, ते सर्वांगाने मोहक दिसे.  मृत्तिका न खाली कोठे, असतो केवळ सिकतेचा थर  त्यातून परि खुलून आले हे कमलपुष्प त्या मरुभूमिवर. वाळवंटातून त्या भटकती पांथस्थ अनेक लहानमोठे  दिवस गेला सरून तरी मार्ग हरवलासे वाटे थकल्या नयनांना मग दिसती क्षितिजावर सहस्त्र तारे  सर्वांहून उतुंग उभे असे कमलपुष्प ते चकाकणारे मृगजळ भासेल कुणाला परि आभास हा मुळी नसे  गेले योजने दूर सात तरी गंध तयाचा पोहोचतसे गंधाने त्या केवळ एका थकव्याचा साऱ्या पडे विसर  खुणावते फिरुनी फिरुनी, हे कमलपुष्प त्या मरुभूमिवर कथा दशकाधीची, रिक्त होती ती भूमि जेव्हा  प्रयासाने खणून खोल पुरला तेथे अमूल्य ठेवा. आरंभली मग उभारणी इंच इंच त्या पायावर असे परि त्या भूमिकडे सदा सूर्याची नजर   प्रतिकूल होती अवस्था सारी; कामही ते सुसह्य नसे तरी प्रतिमा त्या सुमनाची मनांवर साऱ्या विलसतसे जिद्दीने दुर्दम्य तयांनी दूर केले सारे अडसर  अन् शून्यत्वातून प्रकट जाहले, हे कमलपुष्प त्या मरुभूमिवर...
Read more