नाही पंक, नाही पाणी, तरी उमलले कमळ असे तीन दिशा, नऊ पाकळ्या, ते सर्वांगाने मोहक दिसे. मृत्तिका न खाली कोठे, असतो केवळ सिकतेचा थर त्यातून परि खुलून आले हे कमलपुष्प त्या मरुभूमिवर. वाळवंटातून त्या भटकती पांथस्थ अनेक लहानमोठे दिवस गेला सरून तरी मार्ग हरवलासे वाटे थकल्या नयनांना मग दिसती क्षितिजावर सहस्त्र तारे सर्वांहून उतुंग उभे असे कमलपुष्प ते चकाकणारे मृगजळ भासेल कुणाला परि आभास हा मुळी नसे गेले योजने दूर सात तरी गंध तयाचा पोहोचतसे गंधाने त्या केवळ एका थकव्याचा साऱ्या पडे विसर खुणावते फिरुनी फिरुनी, हे कमलपुष्प त्या मरुभूमिवर कथा दशकाधीची, रिक्त होती ती भूमि जेव्हा प्रयासाने खणून खोल पुरला तेथे अमूल्य ठेवा. आरंभली मग उभारणी इंच इंच त्या पायावर असे परि त्या भूमिकडे सदा सूर्याची नजर प्रतिकूल होती अवस्था सारी; कामही ते सुसह्य नसे तरी प्रतिमा त्या सुमनाची मनांवर साऱ्या विलसतसे जिद्दीने दुर्दम्य तयांनी दूर केले सारे अडसर अन् शून्यत्वातून प्रकट जाहले, हे कमलपुष्प त्या मरुभूमिवर...
Comments
Post a Comment